'Ik ga wennen aan een wat trager en leger leven'

11 mei 2020

Door het virus bestaan de contactmomenten uit telefoontjes en afspraken buitenshuis. Het idee dat veel mensen wat betreft structuur en zingeving afhankelijk zijn van dagbesteding vind ik lastig. Zij moeten ineens 7x24 uur thuis doorbrengen. Dat kan eenzaam en frustrerend zijn.

Normaal zijn onze werkdagen divers en onvoorspelbaar; vaak gaan we van de ene naar de andere afspraak. Nu is dat gerace een stuk minder. We werken thuis of op kantoor en starten 09.00 uur met zijn allen via de pc. We proberen onze cliënten zo regelmatig mogelijk te spreken en maken gebruik van de gelegenheid door te doen waar we normaal niet aan toe komen.
Volgens mij voer ik per dag veel minder taken uit. Maar ik neem er wel meer de tijd voor. Dus ik doe alles met meer aandacht. Ik voel mij vaak gehaast in mijn werk omdat er zoveel moet gebeuren. Misschien kan mijn werkwijze in de toekomst een mix zijn.

Ik merk ook wel dat je gaat wennen aan een wat trager en leger leven en wanneer ik op een dag ineens veel moet doen en toch moet racen dan heb ik daar meer moeite mee.

Wat ik merk is dat je via beeldbellen prima kan overleggen met collega’s en ketenpartners. Daar heb ik nooit bij stil gestaan en het scheelt veel reistijd. Mijn team en ik kletsen tussendoor ook veel minder op de één of andere manier: dus we hebben ook nog eens minder tijd nodig!

Ook worden we allemaal een stuk creatiever. We maken als team een Corona-Courant voor onze cliënten met de vraag of zij daar zelf ook invulling aan willen geven.
Maar waarom zouden we dat alleen doen in tijden van crisis?

Coronastories

Zen en de kunst van begeleiden op 1, 5 meter, familie die (bijna) niet meer op bezoek kan, protocollen die we moeten naleven. Hoe vind je een nieuwe balans in werk en privé, in het nieuwe normaal. 10 mensen vertellen hun verhaal. Vandaag Petra. Het volgende verhaal is van Kitty die net als manager is gestart bij Jeugd en Autisme. 

Petra van Son, Persoonlijk begeleider Housing First Haarlem