Ook als je al wat ouder bent, kun je jezelf met goede begeleiding nog ontwikkelen. Dat is de ervaring van Raymond (53). Op woonlocatie De Landtong in Amstelveen leert hij omgaan met zijn autisme en de psychogene niet-epileptische aanvallen (PNEA). Het kost hem veel energie, maar hij gáát ervoor.
Raymond zet zich graag in voor anderen. Hij was voorzitter van de Centrale Cliëntenraad van RIBW K/AM en is momenteel actief in de locatieraad van De Landtong en de ledenraad van een verzekeraar. “Het is mooi om op verschillende niveaus gesprekken te voeren over onderwerpen die belangrijk zijn voor de cliënten. Dat is ook betekenisvol voor mezelf als dagbesteding.”
“Ik ben filiaalmanager geweest in de detailhandel. Door de PNEA ging dat op een gegeven moment niet meer.”
Heel ander leven
Raymond woont sinds 2023 op locatie De Landtong. Ooit had hij een heel ander leven. “Ik ben filiaalmanager geweest in de detailhandel. Door de PNEA ging dat op een gegeven moment niet meer.” De aanvallen lijken op epilepsie, maar worden uitgelokt door stress, emotie of trauma.
Hij woonde nog bij zijn gezin. Toen de kinderen er waren, ging het mis. “Ik kon niet omgaan met die grote verandering in mijn leven. Ik ben toen met spoed geplaatst op een zorgboerderij.
“Teruggaan naar mijn gezin ging niet meer. Ik woon nu wel dicht bij mijn ex-vrouw en twee kinderen. We hebben een goede verstandhouding en zien elkaar regelmatig. Mijn begeleiders zeggen dat ik goed bezig ben, maar zelf heb ik eerder het gevoel dat ik tot last ben.”
Hele geruststelling
Hij voelde zich snel thuis op De Landtong. “Ik heb een fijn appartement, met eigen keuken, badkamer en toilet. En begeleiding waarop ik kan terugvallen. De begeleiding bestaat uit een persoonlijk begeleider, een woonbegeleider, een trajectcoach en een woonzorgmedewerker. Ook krijg ik ondersteuning van een autismecoach. Zij zijn er allemaal voor me als dat nodig is. Dat is een hele geruststelling.”
Handvatten
Raymond krijgt handvatten om goed om te gaan met zijn PNEA. “Die aanvallen hebben te maken met mijn stressniveau. Zo’n aanval kan 2 minuten duren, maar ook 50 minuten. Als ik mijn stress beter kan reguleren, krijg ik minder snel een aanval of wordt een aanval minder heftig.”
Ook van de autismecoach leert hij veel. “Het autisme heeft veel invloed op mijn leven. Alles moet worden ingepland. Daarbij heb ik veel last van dwanghandelingen. Ik vind het bijvoorbeeld lastig om naar de gemeenschappelijke ruimte te gaan. Want je weet niet wie daar zijn en hoe de mensen op dat moment zijn. Dat houdt me de dag ervoor al heel erg bezig. Van de autismecoach heb ik geleerd om op het moment zelf een keuze te maken. Kan ik het aan, wat levert het me op? Dat is erg zoeken.”
“Ik vind zingeving belangrijk. Dat ik toegevoegde waarde kan leveren.”
Met man en macht
Raymond voelt zich niet alleen thuis op De Landtong, maar ook bij de organisatie RIBW K/AM. “Het personeel is er echt voor de cliënten. Dat is ook mijn eigen ervaring. Ze staan mij met man en macht bij. Wel duurt het naar mijn mening soms lang voordat iets is doorgevoerd, maar dat heeft ook te maken met wet- en regelgeving.” Tot slot: hoe hoopt hij dat zijn leven er over 3 jaar uitziet? “Dat mijn psychogene niet-epileptische aanvallen een stuk minder zijn geworden. En dat ik me nog nuttiger kan maken. Ik vind zingeving belangrijk. Dat ik toegevoegde waarde kan leveren. En vooruitkijken is beter dan achterom blijven kijken.”